| KITA 的个人资料KEETARO照片日志列表 |  工具  帮助 |
KEETARO |
12月12日 ทุ่งทานตะวันไปโคราชคราวนี้ นอกจากจะส่งใจไปซ้อม ฝากใจไปแข่งซีเกมส์แล้ว
ยังไปซ้อมเองอีกด้วย กะว่าจะไปคัดทีมชาติคราวหน้า
จริงๆไปกันสามคน แต่อาร์ทไม่ค่อยสบาย เลยไม่ยิง ไม่มีมาธิ ขากลับกทม. ฉิมชวนแวะทุ่งทานตะวัน โอ้.....ดีใจมาก
เกิดมาไม่เคยไป แต่กว่าจะได้ฤกษ์ออกเดินทาง ไปถึงดอกทานตะวันก็จะนอนกันแล้ว ไม่เป็นไร แดดกำลังดี ตาไม่หยี แต่ต้องจับคุณทานตะงันให้เงยหน้าขึ้นมาหน่อย
รูปสุดท้ายกว่าจะถ่ายได้แทบแย่ เพราะเอากล้องตั้งไว้บนรถ แล้ววิ่งอ้อมไปดูอีกข้าง..... แต่เราก็สนุกสนานกันดี คุณฉิมยังจะชวนเล่นรถ ATV อีก จิงๆก็อยากอ่ะนะ ถ้าไม่ติดว่าต้องบินตอนตีห้านี้ อย่างไรก็ดี เราวางแผนกันไว้แล้วว่า เดือนหน้า เราจะไปเที่ยวทะเลกัน ฉลองปีใหม่แบบโสดๆ คึคึคึคึ
12月8日 พ่อฉันเป็นสายลับเคยสงสัยว่าทไมพ่อช่างสังเกตุจัง เป็นคนเก่งรอบด้าน แล้วยังยิงปืนแม่นอีกต่างหาก
ตอนเด็กๆนั่งดูรูปพ่อใส่ชุดทหาร ถือปืนด้วย แล้วพ่อก็ยังหายจากบ้าน
เพื่อไปฝึกอะไรไม่รู้บ่อยๆ พ่อคนอื่นเค้าไมเห็นต้องทำกันเลยนิ
มีวันนึงพ่อออกไปตีกอล์ฟแต่เช้า ตอนสายๆแม่ทอดปลาไว้ในกระทะ
แล้วเดินไปรับโทรศัพท์ หันมาอีกทีพบว่าไฟทุกท่วมกระทะควันโขมงไปหมด
แม่ตกใจรีบดับไฟ เมื่อทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย ไม่หลงเหลืออะไรไว้เป็นหลักฐานได้
แม่ก็หันมากำชับลูกๆว่า อย่าบอกพ่อนะว่าวันนี้แม่เลินเล่อทำไฟไหม้
พอตกเย็นพ่อกลับบ้านมา เพียงแค่เดินเข้าครัวเท่านั้น พ่อก็มองไปรอบๆแล้วถามว่า
"วันนี้ทำอะไรไหม้ล่ะเนี่ย" ทุกคนอ้าปากค้างว่าพ่อรู้ได้ยังไง
เพราะกลิ่นควันอะไรก็ไม่เหลือแล้ว พ่อตอบว่า
"ก็ดูที่ใยแมงมุมสิ มีเขม่าจับดำไปหมดเลย".....โอ้ว....อึ้ง....
นอกจากนี้แม่ยังเคยเล่าว่า วันหนึ่งพ่อเข้านอนไปแล้ว ส่วนแม่นอนดึก
ในความมืดแม่กำลังจะล้มตัวลงนอน มือก็เอิ้มไปที่หัวนอนเพื่อตั้งนาฬิกาปลุก
ทันได้นั้นองพ่อก็คว้าแขนแม่หมับ!!! แม่ตกใจร้องว๊าก
ยังม่ีอีก มีวันหนึ่งพ่อเดินตรวจสวนรอบบ้านตามปกติ
แล้วพ่อก็เจองูเขียวตัวเล็กขนาดเท่านิ้วก้อย พ่อร้องเรียกให้เอาหนังยางมา
ยิงโป้งเดียว.....หัวงูหายไปแหล่ว.....-_-"
นี่มันวิสัยของพ่อธรรมดาๆซะที่ไหน ยังมีอีกหลายเรื่องที่น่าประหลาดใจ
ฉันจึงสรุปได้แบบง่ายๆว่า พ่อฉัน เป็นสายลับ แน่นอน ฟันธง!!!! 12月3日 น้ำพริกหมูหลังจากที่สลบไปกว่าสิบสามชั่วโมง
ในที่สุดกีต้าร์ก็ฟื้นคืนชีพ ในสภาพศพสุดๆ
อย่างแรกเลยต้องอาบน้ำก่อน แล้วก็นั่งว่างเล่นเนต กะว่าเย็นๆจะไปว่ายน้ำ
ก่อนอื่นถ่ายรูปเล่นดีก่า ตอนนี้ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว ฝนตำพรำๆเป็นละอองๆ
วันหยุดแบบนี้ทำอาหารกินเองแก้เหงาดีนักแล
ว่าแล้วก็ตั้งหม้อ วันนี้จะทำน้ำพริกหมู ซื้อหมูสับมาเตรียมไว้แล้ว
มะเขือเทศก็ไปซื้อลุงมาแล้วเมื่อวาน
ระหว่างรอน้ำมันร้อนก็หั่นมะเขือเทศให้เล็กๆ
จามหนักกว่าเดิมต้องวิ่งออกมาเปิดหน้าต่าง
จากนั้นใส่มะเขือเทศที่หั่นไว้ผัดๆไปพอมะเขือเทศสุก ก็เติมเนื้อหมูสับ
ใส่น้ำปลา น้ำตาล น้ำมันหอย ผัดให้เข้ากัน
เติมน้ำนิดหน่อย แล้วปิดฝาไว้สักพัก เติมซอสมะเขือเทศหรือน้ำมะขามเปียกก็ได้
เพื่อเพิ่มรสเปรี้ยว ตอนนี้เอาปลั๊กออกได้แล้ว ปิดฝาทิ้งไว้
แล้วก็ยกลงใส่ถ้วย(กาแฟ)เตรียมกิน พอดีน้องรหัสสุดรักโทรมา
ชีบินตามข้าพเจ้ามาหนึ่งวัน เลยพึ่งมาถึง เราก็จะไปเดินอิออนและถ่ายรูปกันเล็กน้อย
งั้นเจ้าน้ำพริกหมูนี่ก็เข้าไปรอในตู้เย็นก่อนนะจ๊ะ
เย็นนี้จะกลับมากินกับข้าวอี้ ซึ่งนอนรออยู่ในตู้เย็นแล้วเช่นกัน ฮู๊ๆ 12月1日 บินกะเพื่อนวู้ฮู๊ นานๆๆๆๆทีนะเนี่ยจะได้บินกะเพื่อน
คราวนี้ถือว่าเว่อร์มากเพราะเจอเพื่อนทุกleg เลย ตั้งแต่เดดเฮดออก
ไปกวมก็เจอปิ่น นี่มาฮอนโน่ก็เจอจูนเทพอีก
บินกะเพื่อนนี่มันก็ทำใหเราสบายใจ ไม่ห่วงกังวลอะไรเลย
ความรู้สึกเหมือนย้ายโรงเรียนใหม่ แล้วก็เจอคนรู้จัก
ตอนนี้นั่งอยู่ที่ Ala Moana Hotel เวลาตีสี่ครึ่ง เวลาเมืองไทยก็พึ่งจะสามทุ่มครึ่ง
วันนี้พิกอัพตีห้าห้าสิบ แต่มันไม่หลับแล้วอ่ะ เมลาโทนินก็เอาไม่อยู่เมื่อเจอซอมบี้อย่างเรา
นอนยากจิงๆเลยพับผ่า ไม่เป็นไร วันนี้เป็นเคบิน ไม่ต้องทำครัว
ตื่นมาก็เล่นคอมพ์ต่อ อบมัฟฟินกินเพราะในห้องมีไมโครเวฟ
แล้วก็ต้มกาแฟให้ห้องหอมฟุ้งๆๆ
ทีวีวันี้ไม่มีหนังดูเลย ไม่รู้ทำไม
เดี๋ยวนี้่มาฮอนโน่ทีจับจ่ายๆๆๆๆๆๆๆๆ ใช้เงินเป็นเบี้ยไม่คิดจะเก็บเลย
แล้วก็บ่นๆๆๆ ว่าเรามันแอร์จนๆ ไม่ค่อยมีเงิน
แหมคุณขา ช็อปปิ้งซะขนาดนี้จะไปมีเงินเหลือได้ยังง๊าย
มาคราวนี้ก็มีข้ออ้าง ซื้อของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง
ก็เลยได้กางเกงยีนส์หนึ่งตัว จากร้าน Ever Blue เป็นผ้ายืด จะเอาไปใส่กะบู๊ต
แล้วก็ได้แว่นตาของDKNY หนึ่งอัน ในราคาเซลห้าสิบกว่าบาทเท่านั้นเอง(บาทเมกาอ่ะจ้ะ)
แว่นกล่องเท่าแมวแต่ใส่ถุงเท่าช้างมาให้
เมื่อวานไปลองดื้อซื้อไอโฟนสองเครื่องมาอีกรอบ ตามที่ก้อบอกไว้ว่า ซื้อได้ๆๆๆ
เอิ่ม.....ไม่ได้ว่ะก้อ หน้าแตกเลยเรา แต่ก็ทำหน้ามึนๆบอก โอ้ว อิทส์ ลอง ไทม์อะโก นะยู
ไอ ติ๊งอิส กอนนา บี ออไรท์ แล้วทำหน้าเศร้าๆเดินออกมาด้วยความเครียดแค้น
เอาล่ะ จะตีห้าแล้ว ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนดีก่า ถึงนาริตะแล้วจะมาอัพใหม่นะ 9月7日 เมื่อเวลาผ่านไปเมื่อเวลาผ่านไป.......
เมื่อตอนที่อยู่ที่ร้านขายนาฬิกา
เข็มยาวกับเข็มสั้นอยู่ด้วยกันตลอดเวลาที่เลขสิบสอง เพราะยังไม่มีใครมาซื้อนาฬิกา
เจ้าของร้านก็เลยยังไม่ใส่ถ่าน เข็มทั้งสองจึงไม่มีเวลาที่ได้แยกจากกันเลย
ไม่ว่าเวลารอบๆตัวจะผ่านไปนานเท่าใด แต่ทั้งสองก็ดีใจที่ได้อยู่ใกล้ๆกัน
วันหนึ่ง มีคนมาซื้อนาฬิกาไป เมื่อใส่ถ่าน และเริ่มตั้งเวลา เข็มทั้งสองจึงต้องแยกออกจากกัน
โดยมีเข็มวินาทีทำหน้าที่เดินไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ แต่ว่าสม่ำเสมอ
ทั้งเข็มสั้นและเข็มยาวรู้สึกโกรธมากที่ต้องแยกจากัน
เข็มยาวพยายามเดินให้เร็วขึ้นแต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะเข็มวินาที
ผู้ซึ่งไม่สนใจอะไรเลยกำลังเดินต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่เข็มสั้นเดินช้าที่สุด
พยายามเดินเท่าไหร่ก็ไม่ทันเข็มยาวสักที
เข็มยาวเดินผ่านเลขหนึ่ง เลขสอง เรื่อยไปจนถึงเลขสิบสอง
กินเวลาเป็นชั่วโมง จึงอยากจะเล่าเรื่องราวต่างๆให้เข็มสั้นรู้บ้าง ทุกครั้งที่เข็มวินาทีเดินครบหกสิบรอบ ทั้งสองจึงจะได้พบเจอกันสักครั้งหนึ่ง
แต่การพบกันในแต่ละครั้ง กินเวลาเพียงชั่วหนึ่งนาทีเท่านั้น เข็มทั้งสองก็ต้องแยกออกจากกันไปอีก
เข็มยาวรู้สึกกังวลทุกครั้ง ว่าไม่รู้ีกนานเท่าไหร่จะได้พบกับเข็มสั้นอีก
วันหนึ่งเข็มยาวโอดครวญว่า
"โอ...เข็มวินาทีจ๋า เดินให้ช้าลงอีกหน่อยได้ไหมจ๊ะ ฉันอยากมีเวลาอยู่กับเข็มสั้นให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย"
เข็มวินาทีตอบว่า "จะทำอย่างนั้นได้อย่างไรล่ะ ในเมื่อเวลาต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ จะมาหยุดรอให้เธอสองคนพบกัน
นาฬิกาก็ต้องเดินช้าเกินไป ไม่ทันเวลาจริงๆน่ะสิ"
เข็มยาวรู้สึกเศร้ามาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ
และได้หยุดแวะทักทายเข็มสั้นเพียงแค่ชั่วโมงละหนึ่งนาทีเท่านั้นเอง
เมื่อเวลาผ่านไป
วันหนึ่ง เข็มสั้่นก็พบความจริงอะไรบางอย่าง จึงตัดสินใจบอกกับเข็มยาวว่า
"นี่ จริงๆแล้ว ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน และถึงแม้เวลาที่เราพบกันมันจะน้อยเพียงใด
แต่เราก็ไม่ได้ห่างไกลไปจากกันเลย เรายังคงได้พบกันอยู่เสมอๆ แม้เวลาที่เจอกันมันจะน้อยนิด
แต่มันก็เป็นเวลาที่มีความหมายและมีค่าสำหรับเรานะ"
เข็มยาวเห็นจริง รู้สึกดีใจที่ได้เดินมาพบกับเข็มสั้นในทุกๆครั้ง
เมื่อเวลาผ่านไป แม้การได้กลับมาพบกันของทั้งสอง จะไม่ใช่ที่เดิม
แต่ทั้งสองก็รู้สึกดีใจ และเฝ้ารอเวลาที่จะได้กลับมาพบกันอีกครั้งอย่างใจจดใจจ่อ
เพียงแค่รอ.....ให้เวลาผ่านไป.....
จบแล้ว 5月24日 ก้อบินได้ซักพัก บินได้สามเดือนกว่าแล้ว
ตอนนี้ปีกก็เริ่มง่อยนะจ๊ะ อาการขี้เกียจไปบินยังคงเส้นคงวาเสมอ
เริ่มหอบหม้อไหกะปิน้ำปลาไปด้วยแล้ว เพราะว่าอยู่ที่นู่น
ว่างๆก้อทำอาหารเพลิดเพลินดี ประหยัดด้วย สนุกตื่นเต้นด้วย
เพราะว่าเค้าห้ามทำอาหารนี่นาคุณ แถมยังลุ้นอีกว่าจะกินได้รึป่าว
เพราะทำอาหารนี่ก็adapt กันสุดฤทธิ์ ใช้เตาอบกะไมโครเวฟ
แถมดีไม่ดีบางทีของเหลือต้องหอบไข่หอบผักไปจากาตาร์อีกนะเออ
แต่ก็ยอมฮ่ะ เสียดาย ซื้อกินก็แพงกว่าเดิมอีก 3เท่า ม่ายอาว
เก็บตังค์ไปช็อปปิ้งดีก่า
ตารางบินของเรายังคงซ้ำเดิมเหมือนเดิมอยู่เสมอ
เพราะว่าเรามันเรื่องมากของเปลี่ยนแพทเทิร์นซะอยู่เรื่อย
ก็ธุระมันเยอะนี่นา เดี๋ยวเดือนหน้าเลิกเรื่องมากแล้วค่ะ
ไอ้ประเทศที่ไม่เคยไปก็เลยยังไม่ได้ไปซักที
ส่วนคุณผู้โดยสารนั้นหรือ โอ้ว อย่าให้เซด น่ารักน่าถีบกันอยู่ร่ำไป
รุ่นพี่ที่บ้าบอไร้สติ ยังกะออกมาจากตัวร้ายช่อง 7 นั้นก็ยังดาษดื่น
แต่พอดีดิฉันเป็นดั่งนางเอกละครเกาหลีค่า เอ๋อๆ เหวอๆ
แถมดีไม่ดีสู้คนเข้าอีก ก็เลยยังงงๆกะอาการจิกของคุณเธออยู่จะดีก่า
ตอนนี้ใช้เงินเก่งยังกะเป็นอีบ้า ตั้งแต่ซื้อเป๋าตังค์ใหม่มา
โฮ๊ย กระเป๋ามันรั่วรึป่าวหว่า เงินปลิวไปดั่งลมหายใจเข้าออก....
เดี๋ยวรอดูรายรับเดือนนี้ก่อน แล้วถึงจะบอกได้ว่าใช้จ่ายเป็นเช่นไร
คนเรานี่ก็แปลก ซื้อของกินเมืองไทยไปกินเมืองนอก
แล้วก็ซื้อของกินเมืองนอกกลับมากินเมืองไทย.....
ที่สำคัญที่สุดตอนนี้ที่เปลี่ยนแปลงไปก้อคือ....สมอง.....ค่ะ
เพราะรู้สึกได้เลยว่า...โง่ขึ้น สมองช้าขึ้น
ความจำแย่มาก พูดผิดๆถูกๆ.....
นี่ขนาดพึ่งบินได้ไม่เท่าไหร่นะเนี่ย
ถ้าบินไปนานๆสงสัย.....จะเป็นยังไงหว่า....
ปล.แต่ผอมลงจ้ะ
1月20日 อยากเป็นผู้โดยสารมากกว่านี่นา...ก้อมันเหนื่อยอ่ะ.........
จะต้องเรียนอะไรมากมายนักหนาเนี่ย
เรียนมากขนาดนี้ให้เป็นนักบินเลยดีกว่า
Flaps = extend from the trailing edges of the wings
to increase the wing area and provided greater
lift for landing or take off.....
............
เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว
อย่ามัวแต่พร่ำเพ้อ
ไปอ่านหนังสือดีกว่า |
|
|||||||||
|
|
